تاریخ چاپ

بارشِ بی بارانی !

چون تماشای بهار،

            گشاده‌ای ! ترانه‌ای ! سحری !

            پیچشی ! برگی ! گندمی !

            پوپکِ پرواری !

            خدایی !

و لبخنده‌ای در کناره‌ی ابرهای فراوانی،

با این همه چون واژه‌ی ساده‌ی نخستین،

تو خودی.

آری، بی من، جز من.

 ۲۰۰۲  حسن مکارمی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *