تاریخ چاپ

بلند سخنِ پرواز به ناکجا کشیده،

هست" نوبت خویش را می‌جوید".

واژه‌های پژمرده جای وامی‌گذارند.

آموخته‌ای سربلند فرامی‌رسد و

گردنکشان باز می‌ایستند.

دانای نهفته‌ی درون می‌شکفد

لاله‌های سرخ، سرگردان می‌خوانند.

پابرهنگان، دستشان خالی است.

بر پاره‌ کاغذی دور مانده، چند واژه‌ی گذرا؛

مسافران پیاده می‌شوند.

۲۰۰۱  حسن مکارمی

 

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *